De werkomstandigheden in deze fabrieken waren zwaar, van de arbeiders werd verwacht dat ze vroeg in de ochtend begonnen en tot laat in de nacht doorwerkten zonder pauzes. Het werk was fysiek zwaar en verwondingen kwamen vaak voor. Er waren echter geen veiligheidsmaatregelen om de werknemers te beschermen en ze moesten de pijn verdragen en doorwerken.

De lonen waren laag en de arbeiders konden nauwelijks rondkomen. Ze moesten lange dagen werken om genoeg te verdienen om hun gezin te voeden en in hun eerste levensbehoeften te kunnen betalen. Ze hadden geen werkzekerheid en waren overgeleverd aan de genade van de fabriekseigenaren.

De arbeiders hadden geen stem of vertegenwoordiging, en hun benarde situatie werd grotendeels genegeerd door de machthebbers. Ze werden behandeld als wegwerpartikelen en hun gezondheid en welzijn waren van weinig belang voor de fabriekseigenaren.

Ondanks de uitdagingen waarmee ze werden geconfronteerd, waren de arbeiders in de industriële samenleving van 1750 veerkrachtig en vastberaden. Ze richtten vakbonden op en organiseerden stakingen om betere lonen, veiligere werkomstandigheden en betere rechten te eisen. Deze inspanningen leidden uiteindelijk tot de totstandkoming van arbeidswetten en -voorschriften, die de levens van werknemers in de komende jaren hielpen verbeteren.

Kortom, de industriële samenleving van 1750 was een moeilijke tijd voor arbeiders, met lange werkdagen, lage lonen en gevaarlijke werkomstandigheden. Hun strijd en doorzettingsvermogen maakten echter de weg vrij voor toekomstige generaties om betere rechten en bescherming op de werkplek te krijgen.