De arbeiders willen graag dichtbij de fabriek wonen. Ze wonen in kleine huisjes vlak naast elkaar. Vaak is er per gezin maar één kamer om in te leven, te koken en te slapen. De sanitaire voorzieningen moeten worden gedeeld met de hele straat. Hierdoor worden er veel besmettelijke ziektes verspreid en daardoor sterven er veel mensen. Het wonen in de nabijheid van de fabriek is daarnaast ongezond, omdat de ongefilterde uitlaatgassen de woningen binnendringen. De leefomstandigheden zijn dus slecht. Geld voor goed voedsel is er ook niet. Vlees en zuivelproducten zijn voorbeelden van gezond voedsel dat de arbeiders niet konden betalen. Ze eten alleen maar aardappels. De arbeiders werken vaak veertien tot zestien uur per dag. Zelfs kinderen die nog geen 8 jaar zijn, moeten werken. Sommige fabrikanten nemen liever jonge kinderen en vrouwen aan, omdat ze hen minder hoeven te betalen. Zo kan het gebeuren dat een arbeidersgezin heel hard werkt en toch nog geld tekort heeft voor noodzakelijke levensbehoeften. Per afdeling van de fabriek is er 1 emmer water om uit te drinken. Dat is niet voldoende voor alle arbeiders. De arbeiders en hun kinderen krijgen vaak wat alcohol om overeind te blijven. Als de vaders uit de fabrieken komen, grijpen ze vaak naar de fles. Op deze manier blijft er weinig geld over voor de rest van het gezin. De lonen zijn laag en een klacht indienen bij de regering heeft ook geen zin, want wetten over arbeid zijn er niet.